sábado, 23 de mayo de 2009

falo no nome de todos eles


A lingua....a miña lingua
a lingua dos avos..
que xa non estan...

A lingua na que aprendin
a dicir nai..pai..quérote
bolboreta...paspallas..

A miña lingua desprestixiada
A miña lingua ultraxada.

No nome dos que non están
loitarei sen descanso
ata que os meus
folgos.....mo
permitan.....polos meus avos...por todolos antergos..que gardaron e coidaron o millor tesouro...

jueves, 5 de febrero de 2009

insomnio


Non podo durmir.....a noite faise longa, moi longa...
... miles de buitres callados van escondiendo sus alas....
os ollos estan cansos..pero non son quen de cerrarse
Teño medo cada día a chegada da noite.....
Teño medo a que xa non poida durmir máis...
Teño medo os meus eternos ..medos..
Teño medo desta eterna soedade...que me acompaña
noite e día...
Eu falo..eu contesto ...
Non hai ninguen....pregunto...


Jour après jour les jours..s,en vont.....

sábado, 24 de enero de 2009

de profundis


Xa non estás....fúcheste quedamente...en silenzo...aqui todos os que te querian verran polas esquinas rotos dunha dor incontrolable....tiveches unha vida larga..pero a eles paréclles tan curta ....enchias todo, co teu sorriso, co azul da túa mirada...e eles,..agora.. os teus....non se afán ,buscan o teu azul en todolos recunchos...pero aínda non sen quen de atopalo...eu véxeto neles, son tantos e en cada un deixaches a tua pegada...por iso eu sei que non te fuches de todo estas latexando en todos os que te queren.....e son tantos.....!

sábado, 27 de diciembre de 2008

siluetas de papel



siluetas de papel.
pedaleando..
caricaturas,xiran
feitas a presa
con lapis 2B.......

.xiran..- xiran
movense,
pasean,
rin,
falan,
miranse,


escoitanse....

siluetas de papel.....necesitanse.......

sábado, 20 de diciembre de 2008

branco sobre branco


A pintora esboza o que pode ser o seu último cadro......quere enchelo todo él dunla luz,da que ela carece,escápaselle das mans...esa luz que ela precisa para pintar vaina deixar inpresa na sua obra
branco sobre branco......siluetas desdibuxadas......amandose...un amor q xa non pode ser, q xa hai tempo...q o frio das palabras quedas,absorvéronnos.....non teñen que decirse.. perderon a luz...nunha noite sen lúa...nunha noite escura.....buscáronse e non se atoparon...seguían xuntos polo costume ou quizás porque tiña medo non atopar as sabas quentes.cando o seu corpo tiña o frío do inverno.........

Tristeza de amor......un xogo cruel

miércoles, 10 de diciembre de 2008

A nena


A nena,hoxe está leda ,leva unha cinta no pelo,a súa nai púxolla para sacar a foto,peinouna con moito aquel.....e tamen lle colocou o bolsiño branco que lle trouxeran as tías de Suíza cando viñeran polo Nadal....
A nena saca un sorriso e mira para camara..díxolle a súa nai que esa foto ianlla mandar a seu pai...que está lonxe mais alo do mar......
O que non sabe a nena aínda e que...... os seus olliños nunca coñecerán o seu pai.......

domingo, 7 de diciembre de 2008

Arumes de flores


De moitas cores
as flores
góstanme...
de papel,de plastico
debuxos de flores...
soños de flores
flores virtuais,flores reais
esbozos de flores
flores para amar ....
flores para regalar
os meus ollos cubertos de
flores...
o meu corpo
de flores cuberto
............................
flores que non son capaz de ulir
flores en blanco e negro
algun dia ....a mais sinxela
de todas deixarame o seu
arume......
algun dia serei capaz de ulir.....

lunes, 10 de noviembre de 2008

eternamente imprecisa


Son eternamente imprecisa
erro tras erro.......
a cabeza chea de soños incumplidos
bolboretas de seda
non q1ueren sair
do seu niño de aceiro...

son eternamente pesimista
día tras día......
o pensamento cheo de ideas preconcebidas
bolboretas de frío
chegadas do eterno
pesadelo da vida......

son eu asi....neste existencialismo
son eu asi....neste eterno vacío

domingo, 21 de septiembre de 2008

Tristeza calada


O paso do tempo
refléxase na súa ..cara

Triste mirada..tristeza calada

Enrugas como sucos
feitos co arado
na terra morna.....
debuxan a súa cara

De triste mirada..tristeza calada

O dedo treme sobre
o frio teclado
as verbas non dan
saído.....

....Hai tempo que as verbas estan agochadas
....De triste mirada....triste ...calada

viernes, 25 de julio de 2008

Desexos


Quixera escribir
palabras fermosas
palabras que expresen
o que sinto as veces...

quixera debuxar no aire
debuxos de mil e unha cores..

quixera perderme
na nebulosa dos sentidos...

quixera poder
viaxar a traves do
tempo...

quixera poder sentir
ver, ulir,ouvir..ser

quixera poder decir....
sintome viva....
....pero non son capaz.....

viernes, 4 de julio de 2008

Solo son palabras


Tú no puedes volver atrás,
porque la vida ya te empuja,
como un aullido interminable, interminable.
Te sentirás acorralada,
te sentirás perdida y sola,
tal vez querrás no haber nacido, no haber nacido.

Pero tú siempre acuerdate
de lo que un día yo escribí
pensando en ti, pensando en ti
como ahora pienso.

La vida es bella ya verás
como a pesar de los pesares
tendrás amigos, tendrás amor, tendrás amigos.

Un hombre solo, una mujer,
así tomados, de uno en uno
son como polvo, no son nada, no son nada.

Entonces siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí....

Nunca te entregues ni te apartes,
junto al camino, nunca digas:
no puedo más y aquí me quedo, y aquí me quedo.

Otros esperan que resistas,
que les ayude tu alegría,
que les ayude tu canción, entre sus canciones.

Entonces siempre acuérdate...

La vida es bella, ya verás...

No sé decirte nada más
pero tú debes comprender
que yo aún estoy en el camino, en el camino.

Pero tú siempre acuérdate
(palabras para Julia..Paco Ibañez)

bellisima cancion de Paco Ibañez,
hoxe que odio as palabras,....
esas que as veces che din, sen saber
sen darse conta do dano,que che fan
..palabras crueis que feren como dardos envenenados e que ti non
tes nada con que paralas, que te destrozan por dentro
....que te desfan en anaquiños....
Hoxe...simplemente...
.necesito escoitar.....Palabras para Julia...
.para poder seguir crendo...na NADA


miércoles, 25 de junio de 2008

melancolia


Ollo as veces a quietude do solpor
e sinto a quietude na miña alma...
sinto a chegada da calma...
cerca do meu corazon

Pero as veces, a quietude desaparece
...e enton...ruxe un furacán
de angurias e de medo
ensombréceseme o espíritu
tórnane a melancolía
...Semello unha árbore sen follas
...Semello un paxaro sen niño

Logo chega a noite coas estrelas
e volve a min a ledicia
abro a ventana da cociña
e soño....e penso noutros días

Na escuridade podo
sumerxirme enteira...
ser eu, de verdade
eu mesma...sen complexos

....quero vivir coa noite estrelada....
....quero sentir sempre esa quietude por min anhelada......

domingo, 15 de junio de 2008

O fio de Ariadna


Estou perdida no
laberinto..
e non atopo
o fio de Ariadna

Un enorme minotauro
persígueme
abáfame
faime ver imaxes distorsionadas

Tal vez so sexan as neuronas
que non dan interaccionado,
non teñen impulsos electricos
suficientes......
para crear estados
de tranquilidade....

so sei que cada vez me aislo mais...

as arbores non me deixan ver o bosque.....

viernes, 6 de junio de 2008

Pompas de xabón


Eu por soñar
soñaba,
a facer
pompas de xabón
azuis,brancas,amarelas
que subían
que baixaban
que voaban...
pompas de cores
etéreas
delicadas..
e mireime
nelas
e vin....
ali reflexada
a miña cara enrugada.....

e espertei.....

eu non podo xogar con pompas de xabon....
¡ eu non quero verme en espellos de cristal.....

sábado, 31 de mayo de 2008

cantigas de amigo


No niño novo do vento
hai unha pomba dourada,
meu amigo!
Quén poidera namorala!

Canta ao luar e ao mencer
en frauta de verde olivo.
Quén poidera namorala,
meu amigo!

Ten áers de frol recente,
cousas de recén casada,
meu amigo!
Quén poidera namorala!

Tamén ten sombra de sombra
e andar primeiro de río.
quén poidera namorala,
meu amigo!

CUNQUEIRO, Álvaro, Cantiga nova que se chama Riveira, en Obra en galego completa, Vigo, Ed. Galaxia, 1980.

Nos ultimos días na miña cabeza hai un bulebule...e ando todo o día a recordar cantigas de amigo de amor...deume por baixar esta mais moderna que canta Luis Emilio Batallan e que eu escoitaba fai moito tempo...xunto co meu namorado e ....que me encanta

martes, 20 de mayo de 2008

Lembrando o Ca pitan Trueno


O meu heroe da infancia foi ,sen dúbida, "O capitan Trueno"..iamos a Xinzo o meu avo e mais eu na
moto a comprar...antes de voltar para a casa eu pasaba por "unha libreria" que había na calle de San Roque era "un totum revolutum" porque alí habia de todo..pero para min era.. un lugar máxico...cheo de revistas e comics do.. Jabato e o Capitan Trueno..Compraba todos os que me deixaba o meu avó e viña tan feliz co meu tesouro para a casa que aínda agora temblo ó lembrarme
O chegar metíame na habitacion e o tempo detiñase podia estar con Goliat, Sigrid e o Capitan percorrendo o mundo na busqueda de mil e unha aventuras......tempo e tempo...lin todolos comics que chegaban as miñas mans ...sen cansarme.....quen poidera volver atrás
............Pero la vida ya te empuja
Como un aullido interminable
¡interminable!
..........Tendrás amigos..
tendrás amor,
pero tú siempre
acuérdate...
....... de lo que un día
yo escribí.......

jueves, 15 de mayo de 2008

Rosalía


Isto e para ti Rosalia

-Por ser muller.....
-Por filla de nai solteira....
-Por precursora
-Por acabar ca escuridade...alguns ainda viven nela
-Polo teu compromiso.....castellanos de castilla tratade ven os galegos......
...este vaise, aquel vaise ,e todos todos se van
..Galicia sen homes quedas, que te poidan traballar
-Polo teu existencialismo....En todo estás e ti es todo...pra min e en min mesma moras
....nin me abandonas nunca..sombra que sempre me asombras
-Polos que te lemos
-Polos que non te len
-Polos puristas que renegan de ti...
-Polos que temos un cravo cravado no corazón
-Por ser churimiqueira...eu tamén o son....
-Por que me peta e quero
e dame a gana
porque me sae da dentro
dunha tristura aceda
que me embarga

....Porque queiran ou non....moitas levamos unha Rosalia no corazon......

Rosalía

martes, 13 de mayo de 2008

O Pancho


O Pancho tiña un ollar tristeiro, eu chegaba a casa e non saía a esperarme, acongoxabame velo así, sen forzas...o andar coxeaba....parecía un velliño...eu non podía mirar para él porque me cortaba a vida...entraba correndo e pechaba a porta para non ver o seu sofrimento..
Fai uns días levamolo o veterinario e estivo ingresado...tiña moita febre....
Agora xa esta de volta e ainda que non e o de antes....xa ven onda min a sobarme..xa se pega a Tula ...xa come ..xa esta millor.....
....O Pancho e a Tula son os nosos cans...... viñeron de lonxe ..

martes, 6 de mayo de 2008

desacougo


custame escribir
ultimamente..
teño un desacougo
que me rompe,
corroeme
destrózame,
desfaime en cachiños....
abulia,deseesperacion...
....a nada...
sintome vacia
sen ilusións,
sen vida.....
ando cal pantasma
que non sabe
...si é ou non é...
aí esta o dilema....